Mobbing

İş yerinde yaşanan psikolojik taciz vakalarında kurum yönetiminin sessiz kalması veya şikayetleri görmezden gelmesi, kurumun doğrudan hukuki sorumluluğunu doğurabilecek bir ihmal olarak değerlendirilir. Kurum yöneticilerinin müdahale etmemesi, mobbing sürecinin güçlenmesine ve mağdurun tamamen yalnızlaştırılmasına zemin hazırlayan kurumsal bir kusurdur.

Yönetimin şikayetlerinizi adil bir şekilde çözmek yerine sizi sorunlu çalışan veya zor bir birey olarak nitelendirmesi yasal olarak normal kabul edilemez ve bu durum mobbing sürecinin çok kritik bir aşamasını oluşturur. Bu evre, uzmanlar tarafından damgalama aşaması olarak bilinmekte olup, yönetimin durumu kasten yanlış değerlendirerek mağduru dışlama sürecini hızlandırdığı evredir.

Yaşadığınız psikolojik taciz sürecinde yönetimin şikayetlerinizi çözmek yerine işyerindeki söylentilere dayanarak önyargılı bir şekilde sürece dahil olması, mobbingin karakteristik aşamalarından biri olan yönetimin katılımı safhasına işaret etmektedir. Yönetim, sorumluluk almaktan kaçınarak sorunun kaynağını sizin kişisel özelliklerinizde bulmaya çalışıyorsa ve kurumsal gücünü kullanarak olayın üstünü kapatıyorsa, bu durum yönetim kusuru olarak değerlendirilebilecek oldukça haksız bir uygulamadır,.

İşverenlerin ve yöneticilerin iş yerinde gerçekleşen psikolojik taciz eylemlerini bilmesine rağmen sessiz kalması veya önlem almaması, hukuki olarak kurumun sorumluluğunu doğurabilecek bir ihmal türüdür. Mobbing sürecinin önemli aşamalarından biri olan yönetimin katılımı evresinde, idareciler taraflı davranarak ve hatalı yargılara vararak sorunu çözmek yerine mağduru sorunlu kişi olarak damgalayabilmektedir.

Üst yönetimin size yönelik uygulanan psikolojik şiddeti ve kötü muameleyi bilmesine rağmen hiçbir önlem almaması ve durumu kasten görmezden gelmesi, yönetimin de bu sürece ortak olduğunu gösteren kritik bir aşamadır. Psikolojik taciz sürecinin ilerleyen safhalarında yönetimin bu sessizliği ve eylemsizliği, sizin kurumsal bir güce karşı tek başınıza mücadele etmenize neden olmakta ve örgütü zımnen destekleyici konuma düşürmektedir.

Mobbing sürecinde idarenin olayları yanlış değerlendirerek mağduru suçlaması ve kişiyi zor veya akıl hastası olarak damgalaması, psikolojik taciz sürecinin ileri aşamalarından biri olan yanlış tanımlarda bulunma aşamasıdır. Yönetimin yaşanan olaylara göz yumması veya uygulayıcıları desteklemesi, işverenin sorumluluğu kapsamında değerlendirilmekte olup, işverenin işçiyi koruma ve gözetme borcunun açık bir ihlali anlamına gelebilmektedir,.

Yönetimin çalışanların ilettiği haklı şikayetlere ve sorunlara karşı sürekli bir kayıtsızlık içinde olması ile başarıların hiçbir şekilde takdir edilmemesi, bütünleşik bir yıldırma stratejisi kapsamında değerlendirildiğinde hukuki incelemeye esas oluşturabilecek bir eylemdir. Kurumsal faktörler incelendiğinde, idare tarzının baskıcı veya çalışanlarına karşı aşırı duyarsız olması, geri bildirim mekanizmalarının işletilmemesi ve personelin emeğinin görünmez kılınması, çalışanların mesleki benlik saygısını ve iş doyumunu doğrudan tahrip etmektedir.

Kurum içindeki yönetimsel zafiyetleri veya eksiklikleri dile getiren bir çalışanın sonrasında yönetim tarafından sistematik şekilde dışlanması, dikkate alınmaması veya zorluklarla karşılaşması, çalışma hukukunda korunması gereken temel hakların ihlali niteliğinde olabilecek bir eylemdir. Sağlık kurumlarında yöneticilere sorunları rapor ettikten sonra başlayan bu tür olumsuz tutumlar, kişinin kurumdan uzaklaştırılmasını veya sindirilmesini amaçlıyorsa psikolojik taciz kapsamında incelenmeye son derece elverişlidir.

Çalışanların özel hayatlarında yaşadıkları zorlukların, özellikle de engelli bir çocuğun bakımı gibi ağır psikolojik sorumlulukların iş yerine ve odaklanmaya yansıması son derece insani bir durumdur ve işveren tarafından tamamen görmezden gelinmesi hukukun hakkaniyet ilkesiyle bağdaşmaz. İşverenin, çalışanlarının insani koşullarını gözeterek nöbet veya çalışma saatlerini adil bir şekilde düzenlemesi ve destekleyici bir ortam sunması beklenir.

Yöneticilerinizin size karşı sürekli hakaret etmesi, sizi diğer çalışanların önünde aşağılaması ve dışlaması, çalışma hayatında açık bir etik ihlali olup hukuki bir şikayetin temelini oluşturabilecek eylemlerdir. İşverenlerin veya yöneticilerin hiyerarşik güçlerini kötüye kullanarak çalışanları kişisel hakaretlere maruz bırakması, izole etmesi ve çalışma koşullarını niteliksizleştirmesi doğrudan mobbing (psikolojik taciz) çerçevesinde değerlendirilmektedir.