İnsan Hakları

Siber suçlarla mücadelede uluslararası iş birliği hayati öneme sahip olsa da, elde edilen elektronik veriler insan hakları ihlali riski taşır. Bu makalede, siber hukuk kapsamında adli makam yetkileri ile kişi hakları arasındaki hassas denge incelenmektedir.

Türk anayasal düzenlemeleri ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları ışığında kişisel verilerin korunması, özel hayatın gizliliği temelinde şekillenmektedir. Bu makale, ulusal mahkeme kararları ve AİHM'in güncel yaklaşımlarıyla kişisel verilerin hukuki niteliğini incelemektedir.

Sınır aşan siber suçlarla mücadelede uluslararası hukukun rolü giderek artmaktadır. Avrupa Konseyi Siber Suç Sözleşmesi ve OECD rehber ilkeleri gibi uluslararası düzenlemelerin Türkiye'nin hukuki altyapısına entegrasyonu, küresel siber güvenlik ve hukuki işbirliği açısından kritik bir öneme sahiptir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) içtihatları doğrultusunda özel hayata saygı hakkının hukuki niteliği, kapsamı ve sınırları incelenmektedir. Makalede, demokratik toplum düzeninde devletin ve üçüncü kişilerin müdahalelerine karşı bireyin mahremiyetinin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 8.

İnternet çağının getirdiği dijital hafıza, kişisel verilerin korunması bağlamında unutulma hakkı ile basın hürriyeti arasında karmaşık bir hukuki çatışma doğurmuştur. Bu makale, her iki temel hakkın sınırlarını ulusal ve uluslararası yüksek mahkeme kararları ışığında inceleyerek, pratikte uygulanması gereken hukuki denge testini ortaya koymaktadır.

Ceza muhakemesi süreçlerinde elde edilen biyolojik örneklerin ve bu örnekler üzerinde yapılan moleküler genetik incelemeler sonucu ulaşılan DNA profillerinin kişisel veri olup olmadığı, Kişisel Verilerin Korunması Kanunu ve ceza mevzuatı bağlamında büyük önem taşır. Bu makale, söz konusu verilerin hukuki niteliğini incelemektedir.

Özel hayatın gizliliği, gelişen teknoloji ve toplumsal dinamiklerle sürekli dönüşen, hukukun en temel güvence alanlarından biridir. Bu makalede, özel hayat kavramının tarihsel gelişimi, kapsamı ve hukuki sınırlarını belirleyen üç alan teorisi ile makul beklenti gibi teorik yaklaşımlar Anayasa Mahkemesi ve AİHM içtihatları ışığında incelenmektedir.

İnsan haklarının temel bir unsuru olan özel hayatın gizliliği, günümüzde Kişisel Verilerin Korunması Kanunu (KVKK) ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmıştır. Bu makalede, mahremiyet hakkının hukuki gelişimi, devletin pozitif ve negatif yükümlülükleri ile kişisel verilerin korunması temelinde yasal sınırlar analiz edilmektedir.

İdari kolluğun terörle mücadele ve istihbarat faaliyetleri kapsamında işlediği kişisel veriler, 6698 sayılı KVKK'nın 28. maddesi uyarınca kanun kapsamı dışında tutulmuştur. Bu istisna, milli güvenlik ve kamu düzeninin korunması amacını taşısa da, temel hak ve özgürlüklerin ihlal edilmemesi için katı hukuki sınırlara ve güvencelere tabi olmalıdır.

İşverenlerin yönetim hakkı kapsamında işçileri dijital izleme sistemleriyle denetlemesi, günümüz iş dünyasında yaygınlaşmıştır. Ancak bu hak sınırsız olmayıp, işçinin temel hak ve özgürlükleri, özel hayatın gizliliği ve kişisel verilerin korunması hakkı ile sınırlıdır. İzleme faaliyetleri ölçülülük ve şeffaflık ilkelerine uygun olmalıdır.