Ceza muhakemesi süreçlerinde elde edilen biyolojik örneklerin ve bu örnekler üzerinde yapılan moleküler genetik incelemeler sonucu ulaşılan DNA profillerinin kişisel veri olup olmadığı, Kişisel Verilerin Korunması Kanunu ve ceza mevzuatı bağlamında büyük önem taşır. Bu makale, söz konusu verilerin hukuki niteliğini incelemektedir.
Özel hayatın gizliliği, gelişen teknoloji ve toplumsal dinamiklerle sürekli dönüşen, hukukun en temel güvence alanlarından biridir. Bu makalede, özel hayat kavramının tarihsel gelişimi, kapsamı ve hukuki sınırlarını belirleyen üç alan teorisi ile makul beklenti gibi teorik yaklaşımlar Anayasa Mahkemesi ve AİHM içtihatları ışığında incelenmektedir.
İnsan haklarının temel bir unsuru olan özel hayatın gizliliği, günümüzde Kişisel Verilerin Korunması Kanunu (KVKK) ve uluslararası sözleşmelerle güvence altına alınmıştır. Bu makalede, mahremiyet hakkının hukuki gelişimi, devletin pozitif ve negatif yükümlülükleri ile kişisel verilerin korunması temelinde yasal sınırlar analiz edilmektedir.
İdari kolluğun terörle mücadele ve istihbarat faaliyetleri kapsamında işlediği kişisel veriler, 6698 sayılı KVKK'nın 28. maddesi uyarınca kanun kapsamı dışında tutulmuştur. Bu istisna, milli güvenlik ve kamu düzeninin korunması amacını taşısa da, temel hak ve özgürlüklerin ihlal edilmemesi için katı hukuki sınırlara ve güvencelere tabi olmalıdır.
İşverenlerin yönetim hakkı kapsamında işçileri dijital izleme sistemleriyle denetlemesi, günümüz iş dünyasında yaygınlaşmıştır. Ancak bu hak sınırsız olmayıp, işçinin temel hak ve özgürlükleri, özel hayatın gizliliği ve kişisel verilerin korunması hakkı ile sınırlıdır. İzleme faaliyetleri ölçülülük ve şeffaflık ilkelerine uygun olmalıdır.
Kamu güvenliği gerekçesiyle uygulanan kitlesel gözetim faaliyetlerinin kişisel verilerin korunması hukuku bağlamındaki sınırları, orantılılık ilkesi ve yargısal denetim mekanizmaları çerçevesinde hukuki bir perspektifle incelenmektedir.
Kişilik hakları, bireyin maddi ve manevi tüm değerleri üzerinde sahip olduğu mutlak haklardır. Bu makalede, özel hayatın sınırlarını çizen üç alan teorisi ile makul beklenti teorisi hukuki bir perspektifle ele alınmış, kişilik haklarına yönelik saldırılarda hukuka uygunluk nedenleri Yargıtay ve AİHM içtihatları ışığında incelenmiştir.
Bu makalede, terörle mücadele ve kamu düzeninin sağlanması amacıyla başvurulan kitlesel izleme ve MOBESE sistemlerinin özel hayatın gizliliği ve veri mahremiyeti boyutu Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihatları ışığında incelenmektedir. İlgili uygulamaların hukuk devleti ilkeleri ve temel haklar bağlamında sınırları değerlendirilmektedir.
Avrupa Birliği, Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere ve Almanya gibi farklı hukuk sistemlerinde çocukların dijital mahremiyetinin ve kişisel verilerinin nasıl korunduğunu, bu alandaki yasal düzenlemeleri ve emsal yargı kararlarını hukuki bir perspektifle ele alan kapsamlı bir incelemedir.
Terörle mücadele ve önleyici kolluk faaliyetleri kapsamında toplanan PNR, GBT ve biyometrik verilerin işlenmesi ve imhası, temel haklar bağlamında hassas bir hukuki zemine oturmaktadır. Bu makalede, yolcu bilgi kayıtları ile parmak izi ve fotoğraf gibi kişisel verilerin yasal saklama süreleri ve hukuka uygun imha süreçleri incelenmektedir.