İnsan Hakları

Avrupa Birliği Genel Veri Koruma Tüzüğü kapsamında düzenlenen veri taşınabilirliği hakkı, bireylere verileri üzerinde kontrol imkânı tanırken belirli hukuki sınırlara tabidir. Bu makalede, hakkın kullanım şartları, sağlanan veri kavramı ve üçüncü kişilerin haklarına olası etkileri hukuki bir perspektifle analiz edilmektedir.

İnsan genetiği verileri, bireylerin geçmişi, bugünü ve geleceği hakkında benzersiz ve mahrem bilgiler sunan özel nitelikli kişisel verilerdir. Bu makalede, genetik verilerin ulusal ve uluslararası mevzuattaki yeri, Anayasa, KVKK ve uluslararası sözleşmeler bağlamında hukuki niteliği ve korunmasına yönelik temel yasal çerçeve incelenmektedir.

Ceza muhakemesinde genetik verilerin işlenmesi, anayasal güvence altındaki özel hayatın gizliliği hakkı ile doğrudan bağlantılıdır. Maddi gerçeğe ulaşma amacı ile bireylerin mahremiyet hakları arasında hassas bir denge kurulmalıdır. Bu metin, genetik müdahalelerin mahremiyet hakkı bağlamındaki hukuki sınırlarını kapsamlıca incelemektedir.

İşyerinde bilişim teknolojileri aracılığıyla elde edilen gözetim verilerinin yargılamalarda delil olarak kullanılabilmesi, verilerin hukuka uygun şekilde elde edilmesine bağlıdır. Hukuka aykırı yollarla toplanan veriler, Anayasa, HMK, CMK ve KVKK hükümleri gereğince mahkemelerde ispat aracı olarak değerlendirilemez.

İşyerinde hukuka aykırı dijital izleme, işçi bakımından iş sözleşmesinin haklı nedenle derhal feshi ile sonuçlanabileceği gibi işveren açısından Türk Ceza Kanunu kapsamında hapis cezası ve idari yaptırımlara neden olmaktadır. Hukuka aykırı elde edilen veriler fesih gerekçesi yapılamaz.

Dijital dönüşüm, veriyi temel bir hak ve ekonomik değer haline getirirken, devletlerin dijital stratejilerini ve veri yönetişimi politikalarını şekillendirmektedir. Bu makalede, Avrupa Birliği'nin Dijital On Yıl vizyonu ile Türkiye'nin Ulusal Dijital Yıl stratejisi, kişisel verilerin korunması ve hukuki düzenlemeler ekseninde incelenmektedir.

Bu makale, kişisel verilerin korunması hukukunun tarihsel süreçteki gelişimini ve bu alandaki temel süjeler olan ilgili kişi, veri sorumlusu ve veri işleyen kavramlarını hukuki bir perspektifle ele almaktadır. İnsan hakları temelinde başlayan bu sürecin günümüz dijital dünyasına uzanan evrimi, uluslararası sözleşmeler ışığında incelenmiştir.

İcra hukuku süreçlerinde alacaklı, borçlu ve üçüncü kişilere ait kişisel verilerin işlenmesi, temel haklar ile cebri icra dengesi gözetilerek hukuka uygunluk, aleniyet ve ölçülülük ilkeleri sınırları dâhilinde yürütülür. Bu makalede, takip talebinden dosyanın kapanmasına kadar olan aşamalardaki veri işleme süreçleri ve sınırları incelenmiştir.

İş hukuku bağlamında kişisel veri kavramı, işçi ve işveren arasındaki bağımlılık ilişkisi nedeniyle özel bir hassasiyet gerektirir. Bu makalede, kişisel verinin tanımı, hukuki niteliği ve Türk hukuku ile uluslararası mevzuattaki yeri, genel yasalar ve normlar çerçevesinde hukuki bir perspektifle detaylı olarak incelenmektedir.

İş ilişkisi sürecinde işçi ve adayların kişisel verilerinin hukuka uygun olarak işlenmesi, işverenin en temel sorumluluklarından biridir. İşe alım mülakatlarından başlayarak iş sözleşmesinin devamı ve sona ermesi aşamalarında, bilgi edinme hakkı ile özel hayatın gizliliği arasındaki adil dengenin korunması hukuki bir zorunluluktur.