Makale

Günümüzde endüstriyel üretimden otonom araçlara kadar hayatımızın her alanına entegre olan yapay zeka sistemleri, hukuki uyuşmazlıkların da merkezine yerleşmiştir. Özellikle bu sistemlerin otonom hareket yeteneği kazanması, hukuki sorumluluk kavramının yeniden değerlendirilmesini zorunlu kılmıştır. Mevcut hukuk sistematiğinde yapay zeka sahibi varlıklar bir özne olarak değil, mülkiyete konu bir eşya olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle, söz konusu varlıkların kendi başlarına bir hak veya borç altına girmeleri mümkün olmadığından, faaliyetleri sonucu ortaya çıkan zararlardan bizzat sorumlu tutulmaları imkansızdır. Bir otonom aracın veya akıllı fabrikanın neden olduğu zararın giderilmesi, mevcut yasal düzenlemeler çerçevesinde ancak o sistemi üreten, programlayan veya kullanan kişilerin sorumluluğuna gidilmesiyle mümkündür. Hukuk disiplini, toplumsal yaşamı düzenleme fonksiyonu gereği bu yeni teknolojik gerçekliğe uyum sağlamak ve sorumluluk hukuku ilkelerini bu yeni aktörlere göre şekillendirmek zorundadır.

Yapay Zekanın Hukuki Sorumluluğu ve Haksız Fiil

Borçlar hukukumuzda sorumluluk temel olarak kusur sorumluluğu üzerine inşa edilmiştir. Bir kimsenin haksız fiilden sorumlu tutulabilmesi için hukuka aykırı fiil, zarar, illiyet bağı ve failde kusur bulunması şarttır. Kusur, toplum tarafından ayıplanan bir davranışın insan tarafından iradi olarak gerçekleştirilmesi anlamına gelir ve tamamen insana özgü içsel bir durumdur. Yapay zeka programları ise insan eliyle kodlanmış yazılımlar olduklarından, insanın sahip olduğu düşünme, bilme ve iradi tercih yapma yeteneklerinden yoksundur. Bu varlıkların mevcut hukuki düzlemde bir eşya statüsünde bulunması nedeniyle onlara kusur atfedilmesi mümkün değildir. Dolayısıyla, haksız fiil sorumluluğu kapsamında yapay zekanın bizzat kendisinin sorumlu tutulması söz konusu olamaz. Zarar gören üçüncü kişiler; zararın türüne ve illiyet bağına göre makinenin üreticisi, yazılımcısı veya kullanıcısı olan gerçek veya tüzel kişilerden tazminat talep etmek durumundadır.

Kusursuz Sorumluluk ve Tehlike Sorumluluğu Esasları

Yapay zekanın neden olduğu uyuşmazlıklarda kusurun ispatının zorluğu, kusursuz sorumluluk hükümlerinin uygulanmasını daha rasyonel kılmaktadır. Kusursuz sorumlulukta, kişinin kusuru aranmaksızın yalnızca hukuka aykırı fiil, zarar ve illiyet bağının varlığı yeterlidir. Örneğin, akıllı ev sistemlerinde kullanılan yapay zeka yazılımları nedeniyle ortaya çıkan bir yangın veya güvenlik ihlalinde, kusur ispatına gerek kalmaksızın yapı malikinin sorumluluğu gündeme gelebilir. Benzer şekilde, yüksek risk içeren ve otonom kararlar alabilen güvenlik robotları veya endüstriyel akıllı makineler için tehlike sorumluluğu esasları işletilmelidir. Önemli ölçüde tehlike arz eden bir işletmenin faaliyetinden doğan zararlardan, işletme sahibi ve işleten müteselsilen sorumlu tutulur. Gelişmiş otonomiye sahip yeni nesil yapay zeka, kendi kendine öğrenerek öngörülemez kararlar alabildiğinden, bu tür kusursuz sorumluluk mekanizmaları zarar görenlerin korunması ve adaletin tesisi için hayati bir işlev görmektedir.

Otonom Araçların Neden Olduğu Zararlar ve Sorumluluk

Son yıllarda trafiğe çıkan ve karayolu ulaşımını kökünden değiştiren otonom araçlar, hukuki sorumluluk tartışmalarının en somutlaştığı alanlardan biridir. Karayolları Trafik Kanunu uyarınca, motorlu bir aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına sebep olursa, aracın işleteni doğan zarardan doğrudan sorumlu olur. Tehlike sorumluluğu temeline dayanan bu kural, otonom araç kazalarında da geçerlidir. Ancak yapay zekanın otonomi seviyesi sorumluluk tespitini farklılaştırmaktadır:

• Dar Yapay Zeka: Sınırlı kapasiteye sahip sistemlerde meydana gelen kazalarda sorumluluk doğrudan aracın üreticisi, yazılımcısı veya kullanıcısına aittir.
• Yarı Otonom Yapay Zeka: Karar alma süreçlerinin insan ve makine arasında paylaşıldığı bu türde, sürücü sorumlu olmakla birlikte yazılımcının taksiri de gündeme gelebilmektedir.
• Tam Otonom Yapay Zeka: İnsan müdahalesi bulunmaksızın kendi başına karar verip uygulayan araçların neden olduğu kazalarda, sorumluluğun tespiti mevcut hukukta ciddi bir boşluk yaratmaktadır.

Özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşanan ve yaya ölümüyle sonuçlanan otonom araç kazaları, donanım üreticileri ile yazılımı sağlayan şirketler arasındaki sorumluluk dağılımının ne kadar kritik olduğunu gözler önüne sermiştir.

Türk Ceza Hukukunda Yapay Zekanın Cezai Sorumluluğu

Modern ceza hukukunun en temel prensiplerinden biri olan "kusursuz suç ve ceza olmaz" ilkesi gereğince, cezai sorumluluk doğrudan kusurlu hareket ile bağlantılıdır. Türk Ceza Kanunu, cezaların şahsiliği ilkesini benimsemiş olup hiç kimse bir başkasının fiilinden dolayı cezalandırılamaz. Bir suçun kasten işlenmiş sayılabilmesi için yasal unsurların fail tarafından bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi şarttır. Yapay zeka sistemleri insanların sahip olduğu düşünme ve irade metoduna sahip olmadıklarından, onlarda bilme ve isteme unsurunun varlığından söz edilemez. Bu sebeple yapay zekanın bizzat cezai sorumluluk taşıması veya doğrudan fail olarak yargılanması mevcut ceza kanunlarımız bağlamında imkansızdır. Bunun yerine, bir suçun işlenmesinde yapay zekanın yalnızca bir mekanizma olarak kullanıldığı durumlarda dolaylı faillik kurumu devreye girer. Suçu oluşturan eylem, yapay zekayı bir araç olarak kullanan, ona hukuka aykırı talimatlar veren veya onun bu eyleminden menfaat sağlayan gerçek kişiler tarafından işlenmiş kabul edilir ve cezai yaptırımlar bu kullanıcılara yahut üreticilere tatbik edilir.