Anayasa Mahkemesi Nedim Türfent Kararı 2022/36138 B.

Bu karar, ceza infaz kurumlarında bulunan mahpusların avukatlarıyla gerçekleştirdikleri görüşmelerin mahremiyeti ve ifade özgürlüğü bağlamında son derece kritik bir anlama sahiptir. Hükümlülerin savunma hakkının yanı sıra, avukatlarıyla yaptıkları görüşmelerde dış dünyayla iletişim kurma haklarının da anayasal güvence altında olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Karar, avukat ile müvekkil arasındaki belge alışverişine yönelik müdahalelerin ve görüşmelerin kayıt altına alınması gibi sınırlamaların ancak çok istisnai, kanunda açıkça belirtilen ve kurum güvenliğini somut olarak tehlikeye düşüren ciddi durumlarda uygulanabileceğini net bir şekilde ortaya koymaktadır.

Benzer davalar ve infaz hukuku uygulamaları açısından bu kararın emsal etkisi oldukça büyüktür. İdare ve infaz hâkimliklerinin, avukat görüşlerini kısıtlarken ya da belgelere el koyarken yalnızca soyut güvenlik gerekçelerine dayanamayacağı, somut tehlikeyi ve zorunluluğu kanıtlamakla yükümlü oldukları tescillenmiştir. Uygulamada, terör suçlarından hükümlü kişilerin avukat görüşmelerine getirilecek sınırlandırmaların keyfi olamayacağı, akademik çalışma veya edebî eser gibi savunma dışı belgelerin dahi sırf güvenlik endişesiyle gerekçesiz şekilde engellenemeyeceği içtihat altına alınmıştır. Bu yönüyle karar, infaz kurumlarının güvenlik önlemleri ile mahpusların temel hakları arasındaki hassas terazinin, temel haklar lehine ve ölçülülük ilkesi gözetilerek kurulması gerektiğini teyit eden güçlü bir emsal niteliğindedir.

UYUŞMAZLIĞIN KONUSU

Van Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda terör örgütü üyeliği suçundan hükümlü olarak bulunan başvurucu Nedim Türfent, avukatının kendisiyle görüşmeye geldiği sırada dışarıdan getirdiği belgelere el konulması nedeniyle yargı mercilerine başvurmuştur. Uyuşmazlığın temelinde, New York Üniversitesinden bir doktora öğrencisinin başvurucunun edebi yazılarını ve şiirlerini çevirmek, yayımlamak istemesine dair hazırlanan belgelerin, cezaevi yönetimi tarafından sakıncalı bulunarak başvurucuya teslim edilmemesi yatmaktadır.

Cezaevi yönetiminin ve savcılığın talebi üzerine infaz hâkimliği yalnızca belgelere el koymakla kalmamış; aynı zamanda kurum güvenliğini gerekçe göstererek başvurucunun avukatıyla yaptığı görüşmelerin üç ay boyunca sesli ve görüntülü olarak kaydedilmesine, görüşmelerde bir görevlinin hazır bulunmasına ve görüşme sürelerinin haftada bir gün bir saatle sınırlandırılmasına karar vermiştir. Başvurucu, edebi eserlerine yönelik bu engelleme ve avukat görüşmelerine getirilen ağır kısıtlamalar nedeniyle ifade özgürlüğü ile özel hayata saygı hakkının zedelendiğini belirterek Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruda bulunmuş ve ihlalin tespitini talep etmiştir.

HUKUKİ BİLGİ VE TEMEL KURALLAR

Anayasa Mahkemesi uyuşmazlığı çözerken Anayasa'nın ifade özgürlüğünü düzenleyen 26. maddesi ile özel hayata ve aile hayatına saygı hakkını koruma altına alan 20. maddesini temel almıştır. Temel hak ve özgürlüklere yönelik müdahalelerin ancak Anayasa'nın 13. maddesinde belirtilen kanunilik, meşru amaç, demokratik toplum düzeninin gereklerine uygunluk ve ölçülülük ilkeleri çerçevesinde yapılabileceği kuralı esas alınmıştır.

Mahpusların avukatla görüşmelerindeki usul ve esaslar 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun m.59 kapsamında düzenlenmiştir. Anılan kanunun dördüncü fıkrasına göre; avukat ile hükümlü arasındaki görüşmeler sırasında konuşmalar dinlenemez, kayda alınamaz ve tarafların birbirine verdiği belge örnekleri incelenemez. Bu husus, avukat-müvekkil ilişkisinin mahremiyetini güvence altına alan en temel kuraldır.

Ancak 5275 sayılı Kanun m.59'un beşinci fıkrası bu kurala bazı istisnalar getirmektedir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu m.220'de yer alan örgüt suçları veya 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu kapsamına giren suçlardan mahkûm olanların avukat görüşmelerinde; toplumun ve ceza infaz kurumunun güvenliğinin tehlikeye düşürüldüğüne, suç örgütlerinin yönlendirildiğine veya şifreli mesajlar iletildiğine dair bilgi veya bulgu elde edilmesi hâlinde sınırlamalar uygulanabilmektedir. Bu şartların varlığı durumunda, savcılığın talebi ve infaz hâkimliğinin kararıyla görüşmeler teknik cihazlarla kaydedilebilir, bir görevli nezaretinde yapılabilir ve süre sınırlandırmasına gidilebilir.

Bununla birlikte Anayasa Mahkemesi içtihatlarına göre, bu istisnai kısıtlamaların uygulanabilmesi için somut bir tehlikenin varlığı şarttır. Avukatla yüz yüze görüşme, mahpusun yalnızca hukuki yardım almasını değil, dış dünyayla ilişki kurmasını ve özel hayatının gizliliğini de kapsar. İdare ve yargı mercileri, güvenlik tedbirlerini uygularken keyfiliğe kaçmamalı, müdahalenin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığını mutlaka somut ve ikna edici gerekçelerle ortaya koymalıdır.

SOMUT OLAYA İLİŞKİN TESPİTLER

Somut olayda, başvurucunun avukatı tarafından cezaevine getirilen belgelerin içeriği incelendiğinde, bu belgelerin New York Üniversitesinden bir akademisyenin başvurucunun edebi yazılarını ve şiirlerini çevirmek amacıyla talep ettiği bir ön izin ve bilgilendirme yazısından ibaret olduğu görülmüştür. İdare ve savcılık makamları, bu belgelerin kurum dışına yasa dışı bilgi akışı sağlayabileceğini ve cezaevi güvenliğini tehlikeye sokabileceğini tamamen soyut bir şekilde ileri sürmüş, ancak söz konusu edebi ve akademik nitelikli belgelerin bu tehlikeyi tam olarak ne şekilde yaratacağını somut olgularla açıklayamamıştır.

İnfaz hâkimliği ve itiraz mercii olan ağır ceza mahkemesi de savcılığın bu soyut gerekçesini doğrudan benimseyerek belgelerin başvurucuya verilmesini engellemiş ve başvurucunun avukatıyla yapacağı görüşmelere ağır kısıtlamalar getirmiştir. Anayasa Mahkemesi, her ne kadar belgelerin savunmaya ilişkin olmadığını kabul etse de, söz konusu dokümanlara el konulabilmesi ve avukat görüşmelerine görevli atanarak kayıt yapılması için kanunun aradığı somut tehlike şartının idare ve derece mahkemelerince ilgili ve yeterli bir gerekçeyle ortaya konulamadığını tespit etmiştir. İfade özgürlüğü bağlamında, akademik bir projeye dair belgelerin engellenmesinin zorunlu bir toplumsal ihtiyaca karşılık geldiği gösterilememiştir. Özel hayata saygı hakkı bağlamında ise, müvekkil-avukat mahremiyetini ortadan kaldıran dinleme, kayıt altına alma ve süre kısıtlaması gibi ağır tedbirlerin somut olayda zorunluluk teşkil ettiği ispatlanamamıştır. Kamu makamları, müdahalenin demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun olduğunu inandırıcı bir biçimde kanıtlayamamıştır.

Sonuç olarak Anayasa Mahkemesi, başvurucunun avukat görüşmesi sırasında belgelerine el konulması ve avukat görüşmelerinin kısıtlanması nedenleriyle Anayasa'nın 26. maddesinde güvence altına alınan ifade özgürlüğü ile Anayasa'nın 20. maddesinde güvence altına alınan özel hayata saygı hakkının ihlal edildiği yönünde karar vermiş ve başvuruyu manevi tazminat yönünden kabul etmiştir.