Danıştay Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu 2023/3091 E. 2024/1015 K.

Bu karar, üst düzey kamu yöneticilerinin görevden alınarak başka bir kadroya atanması sürecinde idarenin sahip olduğu takdir yetkisinin sınırlarını ve hukuki niteliğini netleştirmektedir. Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu, idareciler hakkında disiplin soruşturması açılmamış veya ceza verilmemiş olsa dahi, kurum içi çalışma huzurunu bozan veya hizmetin etkinliğini zedeleyen durumların görevden alma işlemi için yeterli bir sebep teşkil edebileceğini açıkça vurgulamıştır. Özellikle yöneticiler arasındaki husumet ve koordinasyon eksikliği, kamu hizmetinin aksamasına yol açma potansiyeli taşıdığından, idarenin müdahale yetkisini doğurmaktadır.

Uygulamadaki önemi bakımından bu içtihat, memurların görev yeri değişikliklerinde disiplin hukuku ile idari takdir yetkisinin birbirinden kesin çizgilerle ayrıldığını göstermektedir. Bir kamu personelinin disiplin yönünden kusurlu bulunmaması, onun mutlaka o idari görevde kalması gerektiği anlamını taşımamaktadır. Benzer davalarda idari yargı mercileri, sadece somut bir disiplin cezasının varlığını aramayacak; idarenin "hizmetin iyi işlemesi" ve "kamu yararı" maksadıyla aldığı atama ve görevden alma kararlarındaki takdir marjını çok daha esnek ve geniş yorumlayacaktır. Bu karar, idari yöneticilerin uyum içinde çalışma zorunluluğunu idari bir hizmet şartı olarak tescillemiştir.

UYUŞMAZLIĞIN KONUSU

Dava, bir ilde İl Kültür ve Turizm Müdürü olarak görev yapan davacının, Cumhurbaşkanlığı kararı ile yöneticilik görevinden alınarak aynı kurum emrine uzman kadrosuyla atanması üzerine açılmıştır. Davacı, bu görevden alma ve atama işlemlerinin tamamen haksız olduğunu, görevinde başarısız olduğuna dair idarece yapılmış hiçbir somut tespit bulunmadığını, hakkındaki iddiaların asılsız olduğunu ve süreç boyunca disiplin cezası almadığını ileri sürmüştür. İdare ise, davacı ile ildeki müze müdürü arasında karşılıklı güvensizlik ve husumet bulunduğunu, bu durumun kurumun kimliğine zarar verdiğini ve hizmetin aksamasına yol açtığını savunmuştur. Davacı, atama ve görevden alma işlemlerinin iptalini ve bu süreçte mahrum bırakıldığı maaş farkları ile diğer parasal haklarının yasal faiziyle birlikte kendisine ödenmesini talep etmiştir.

HUKUKİ BİLGİ VE TEMEL KURALLAR

Uyuşmazlığın çözümünde temel dayanak noktası, memurların kurum içindeki atama ve yer değiştirme işlemlerini düzenleyen 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu m.76 hükmüdür. İlgili kanun maddesi, kurumlara, görev ve unvan eşitliği gözetmeden kazanılmış hak aylık dereceleriyle memurları bulundukları kadro derecelerine eşit veya daha üst, kurum içinde aynı veya başka yerlerdeki diğer kadrolara naklen atama konusunda geniş bir takdir yetkisi tanımaktadır.

İdare hukukunda yerleşik içtihat prensiplerine göre, kanunla idarelere tanınan bu takdir yetkisi mutlak ve keyfi bir nitelik taşımaz; yetkinin mutlaka kamu yararı ve hizmet gerekleri amacıyla kullanılması zorunludur. Takdir yetkisinin yargısal denetimi yapılırken, idari işlemin sebep ve maksat unsurları yönünden hukuka uygun olup olmadığı titizlikle incelenir. İdarenin bu yetkisini kamu yararına aykırı kullandığının kanıtlanması halinde idari işlem hukuka aykırılık gerekçesiyle iptal edilir.

Bununla birlikte, kamu görevlilerinin atama işlemleri ile disiplin işlemleri tamamen birbirinden farklı hukuki rejimlere tabidir. Disiplin yargılaması yapılabilmesi için mevzuatta öngörülen kesin ve somut kusurların varlığı aranırken, naklen atama veya görevden alma işlemlerinde "hizmetin iyi işlemesi", "kurum içi genel uyum", "kamu görevlisinin güvenilirliği" gibi daha geniş kapsamlı idari ölçütler dikkate alınır. Disiplin yönünden yaptırım gerektirmeyen bir olay, kurumdaki çalışma ahengini bozduğu veya kamu hizmetinin etkin yürütülmesini engellediği takdirde, idarenin takdir yetkisi çerçevesinde atama işlemine sağlam ve meşru bir sebep oluşturabilir.

SOMUT OLAYA İLİŞKİN TESPİTLER

Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu, dosyada yer alan inceleme raporları ve idari tespitleri detaylı bir şekilde değerlendirmiştir. Olayda, davacı olan İl Kültür ve Turizm Müdürü ile ildeki müze müdürü arasında, sebebi her ne olursa olsun karşılıklı güvensizliğe ve açık husumete varan sorunlu bir ilişkinin bulunduğu saptanmıştır. Bu zedelenmiş ilişkinin, üçüncü kişiler nezdinde bakanlığın ildeki kurumsal kimliğini ve algısını olumsuz yönde etkilediği, işbirliği ve koordinasyon içinde yürütülmesi gereken idari kamu hizmetlerinin aksamasına sebebiyet verdiği müfettiş raporlarıyla somut olarak ortaya konulmuştur.

Davacı hakkında her ne kadar "psikolojik taciz (mobbing)" iddiası sübuta ermemiş ve bu incelemeler neticesinde kişiye herhangi bir disiplin cezası verilmemiş olsa da, idare hukukunun temel prensipleri gereği atama işlemlerindeki sebep unsuru, dar kapsamlı disiplin suçlarından daha geniş yorumlanmaktadır. İdarenin, kurumsal ahengi yeniden sağlamak ve yürütülen kamu hizmetinin daha etkin ve sorunsuz yürütülmesini temin etmek amacıyla idarecilerin görev yerlerini değiştirmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır. Kurul, idarenin takdir yetkisini kullanırken kamu yararı ve hizmet gereklerini objektif biçimde göz önünde bulundurduğunu tespit etmiştir. Davacının il müdürlüğü pozisyonundan alınarak uzman kadrosuna atanması işleminin sübjektif, keyfi veya cezalandırma saikiyle değil, tamamen idari hizmetin işleyişini iyileştirmek gayesiyle tesis edildiği vurgulanmıştır. Dolayısıyla atama işleminde idareye tanınan takdir yetkisinin sınırlarının aşılmadığı sonucuna varılmıştır.

Sonuç olarak Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu, davanın reddi yönündeki ısrar kararının onanması yönünde karar vermiştir.