Makale

Teknolojinin hızla gelişmesi ve internet kullanımının hayatımızın vazgeçilmez bir parçası haline gelmesi, suç kavramının da dijital bir boyut kazanmasına neden olmuştur. Klasik anlamda bildiğimiz geleneksel suç tipleri, artık bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle sanal ortamlarda da sıklıkla karşımıza çıkmaktadır. Türk Ceza Kanunu sistematiğinde bu durum, doğrudan bilişim suçlarından ayrılarak dolayısıyla bilişim suçları veya bilişim bağlantılı suçlar olarak kategorize edilmektedir. Bilişim sistemlerinin getirdiği hız, anonimlik ve geniş kitlelere ulaşma kolaylığı, faillerin bu mecraları suç işlemek için tercih etmelerine yol açmaktadır. Özellikle malvarlığına karşı işlenen hırsızlık ve dolandırıcılık suçları, bilişim sistemlerinin sağladığı kolaylıklar kullanılarak işlendiğinde, kanun koyucu tarafından daha ağır yaptırımlara tabi tutulan nitelikli haller olarak düzenlenmiştir. Zira bu sistemlere ve bankacılık işlemlerine duyulan toplumsal güvenin korunması, ticari hayatın ve kişisel malvarlıklarının güvence altına alınması hukuki bir zorunluluktur.

Bilişim Sistemlerinin Kullanılması Suretiyle Hırsızlık Suçu (TCK 142/2-e)

Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-e maddesi, hırsızlık suçunun bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle işlenmesi halini ağırlaştırıcı neden olarak düzenlemektedir. Bu suç kapsamında korunan temel hukuki yarar, kişilerin zilyetlik ve mülkiyet hakları ile genel anlamda malvarlığı değerleridir. Klasik hırsızlık suçundan farklı olarak burada suçun konusu, fiziki bir eşya değil; para, hisse senedi veya altın gibi menkul değerleri temsil eden verilerdir. Failin, mağdura ait banka hesabına hukuka aykırı olarak erişim sağlayıp, bu hesapta bulunan ve maddi değer ifade eden verileri zilyedinin rızası dışında kendi hesabına veya bir başkasının hesabına aktarması ile suç tamamlanmış olur. Paranın fail tarafından fiilen çekilmiş olması suçun oluşması için şart değildir; verinin mağdurun egemenlik alanından çıkıp failin tasarruf alanına girmesi eylemin gerçekleşmesi için yeterlidir.

Hırsızlık Suçunda İçtima ve Uygulama Farklılıkları

Bilişim yoluyla işlenen hırsızlık suçunun uygulamada diğer suç tipleriyle karıştırılmaması büyük önem taşır. Eğer fail, bir başkasına ait olan banka veya kredi kartı bilgilerini kullanarak haksız bir menfaat temin ediyorsa, eylem hırsızlık suçunu değil, özel norm niteliğinde olan banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunu oluşturur. Ancak fail, mağdurun internet bankacılığı şifresini ele geçirerek banka kartı olmaksızın doğrudan hesaplar arası transfer yaparsa, işte bu noktada bilişim suretiyle hırsızlık suçu gündeme gelecektir. Ayrıca, failin eylemi hem bilişim sistemi aracılığıyla haksız yarar sağlama suçuna hem de bilişim suretiyle hırsızlığa uyuyorsa, asli norm olan hırsızlık hükümlerinden ceza verilir. Bu suçun gece vakti işlenmesi durumunda ise faile verilecek ceza yarı oranında artırılarak uygulanır.

Bilişim Sistemlerinin Araç Olarak Kullanılması Suretiyle Dolandırıcılık (TCK 158/1-f)

Dolandırıcılık suçunun bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi, nitelikli dolandırıcılık olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, mağdurun aldatılmasını kolaylaştırıcı bir unsur olarak kullanılması, bu sistemlere duyulan güvenin sarsılmasına neden olduğu için yaptırım ağırlaştırılmıştır. Bu suçun oluşabilmesi için failin, bilişim sistemleri üzerinden hileli davranışlar sergilemesi, mağduru aldatması ve bu aldatmaca sonucunda mağdurun veya bir başkasının zararına olarak kendisine veya bir başkasına haksız yarar sağlaması gerekmektedir. Özellikle internet üzerinden verilen sahte alışveriş ilanları veya sahte e-postalar aracılığıyla kişilerin kandırılıp para transferi yapmaya ikna edilmesi, bu suçun en yaygın görünüm biçimlerindendir. Suç, failin haksız yararı elde etmesiyle tamamlanır ve uzlaştırma kapsamı dışında tutulur.

Dolandırıcılık ile Bilişim Yoluyla Hırsızlık Arasındaki Temel Farklar

Bilişim alanında en çok karşılaşılan sorunlardan biri, eylemin bilişim sistemleri suretiyle hırsızlık mı yoksa nitelikli dolandırıcılık mı olduğunun tespitidir. Bu ayrımın temel noktası, aldatma unsurunun varlığı ve mağdurun iradesidir. Fail, mağdurla hiçbir şekilde iletişime geçmeden, teknolojik yöntemlerle sisteme sızıp parayı kendi hesabına aktarıyorsa ortada iradesi yanıltılan bir mağdur olmadığından hırsızlık suçu oluşur. Buna karşılık, fail hileli hareketlerle mağdurun iradesini sakatlıyor ve mağdurun kendi rızasıyla malvarlığı değerini failin kontrolüne bırakmasını sağlıyorsa, eylem dolandırıcılık suçu kapsamında değerlendirilir. Dolandırıcılıkta mağdur, aldanmanın etkisiyle malvarlığında bizzat tasarrufta bulunmaktadır.