Makale

Türk Ceza Kanunu'nun 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçu, en temel ifadeyle, hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlama eylemidir. Günümüzde, gelişen ticari ve sosyal ilişkiler bağlamında en sık karşılaşılan malvarlığına karşı suçlar arasında yer almaktadır. Suçun bağımsız bir tip olarak düzenlenmesinin temelinde, toplumsal ilişkilerde var olması gereken iyiniyet ve güvenin bozulması yatmaktadır. Kanun koyucu, bireylerin sadece malvarlığını değil, aynı zamanda aldatıcı eylemlerle sakatlanan irade özgürlüğünü de güvence altına almayı amaçlamıştır. Bu yönüyle dolandırıcılık, hırsızlık gibi diğer malvarlığı suçlarından kesin çizgilerle ayrılır; zira bu suç tipinde mağdur, failin ustaca kurguladığı hileli davranışların etkisiyle kendi rızasıyla malvarlığı değerini failin denetimine bırakmaktadır. Ancak bu rıza, hile ile elde edildiğinden hukuken geçerli kabul edilmemektedir.

Dolandırıcılık Suçunda Korunan Hukuki Değerler

Ceza hukuku doktrini ve Yargıtay içtihatları incelendiğinde, dolandırıcılık suçunda korunan hukuki değerlerin birden fazla olduğu açıkça görülmektedir. Malvarlığına karşı suçlar bölümünde düzenlenmiş olması sebebiyle öncelikli korunan değer malvarlığı değerleridir. Ancak bu suçun oluşumunda belirleyici olan hile unsuru, doğrudan mağdurun karar verme mekanizmasına yöneliktir. Fail, mağdurun iradesine gerçeğe aykırı beyanlar veya davranışlarla etki ederek, onu normal şartlarda yapmayacağı bir hukuki işleme veya tasarrufa sevk etmektedir. Bu nedenle, suçun diğer önemli hukuki konusu irade özgürlüğü olarak karşımıza çıkar. Mağdurun sadece ekonomik bir kayba uğraması yeterli görülmemiş, bu kaybın sakatlanmış bir irade sonucunda doğması şart koşulmuştur. Her ne kadar manevi ve duygusal çöküntüler suçun zararı kapsamında sayılmasa da, mağdurun hileye maruz kalarak iradesinin yönlendirilmesi eylemin haksızlık içeriğini oluşturmaktadır.

Suçun Maddi ve Manevi Unsurları

Bir fiilin dolandırıcılık suçu kapsamında cezalandırılabilmesi için belirli yasal unsurların eksiksiz olarak bir araya gelmesi şarttır. Suçun maddi ve manevi unsurları hukuki bir bütünlük arz eder:

• Fail ve Mağdur: Suçun temel halinde fail herkes olabilir. Ancak mağdurun, kendisine yönelen hileli hareketi anlama yetisine sahip gerçek bir kişi olması zorunludur. Tam akıl hastaları veya idrak yeteneği bulunmayan küçükler bu suçun failin hilesine aldanma bakımından bizzat mağduru olamazlar.
• Suçun Konusu: Konu, mutlaka ekonomik bir değere sahip olmalıdır. Manevi değerler veya uyuşturucu gibi hukuken korunmayan yasa dışı maddeler suçun konusunu oluşturamaz.
• Manevi Unsur: Bu suç, yalnızca doğrudan kast ile işlenebilir. Failin suç işleme bilinciyle hareket etmesi gerekmekte olup, taksirle veya olası kast ile işlenmesi hukuken mümkün görülmemektedir.

Hile Unsurunun Hukuki Niteliği

Dolandırıcılık suçunun en kritik ve ispatı en çok tartışılan maddi unsuru hileli davranıştır. Kanun koyucu hilenin tanımını kesin sınırlarla yapmayarak, gelişen hayat şartlarına göre geniş yorumlanmasına imkân tanımıştır. Ancak yargı uygulamalarında her basit yalanın hile olarak kabul edilmediği yerleşik bir kuraldır. Hilenin nitelikli yalan boyutuna ulaşması, belli oranda ağır, yoğun ve ustaca kurgulanmış olması gerekir. Gerçekleştirilen eylem, mağdurun denetim imkânını ve araştırma isteğini ortadan kaldırıcı nitelikte olmalıdır. Soyut bir yalanın hile sayılabilmesi için dış etmenlerle kuvvetlendirilmesi veya somut olayın özelliklerine göre mağdurun durumunun, hileli eyleme maruz kaldığı ortamın dikkatlice değerlendirilmesi elzemdir. Aksi takdirde, ticari hayattaki basit borç ilişkilerinden kaynaklanan uyuşmazlıkların da suç kapsamına girmesi riski doğar ki bu, hukukun temel prensiplerine ve kamu düzeninin korunması amacına aykırıdır.

Suçun Özel Görünüş Biçimleri ve İçtima

Dolandırıcılık suçunun özel görünüş biçimleri yargılama süreçlerinde önemli hukuki tartışmalara yol açar. Suç, failin icrai hareketlere başlamasına rağmen elinde olmayan sebeplerle menfaat elde edememesi durumunda teşebbüs aşamasında kalmış kabul edilir. Mağdurun hileye hiç aldanmaması, ancak eylemin aldatıcılık vasfının bulunması halinde de suç teşebbüs hükümlerine tabidir. Bunun yanında fail, zararı soruşturma veya kovuşturma evresinde aynen iade veya tazmin suretiyle tamamen giderirse, hakkında etkin pişmanlık hükümleri uygulanarak cezasında ciddi indirimlere gidilir. İçtima kuralları açısından bakıldığında, failin aynı mağdura karşı farklı zamanlarda aynı suçu birden fazla kez işlemesi halinde zincirleme suç hükümleri devreye girer. Ancak hileye maruz kalan ile malvarlığı zarara uğrayan kişinin farklı olması durumunda, cezalandırma kriterleri açısından zarara uğrayan kişinin esas alınması hukuki bir gerekliliktir.

Kovuşturma Şartları ve Yaptırımlar

Suçun temel şeklinin soruşturulması ve kovuşturulması kural olarak re'sen yapılır ve herhangi bir şikâyet şartına bağlı değildir. Temel hal, ceza muhakemesi hukuku kapsamında uzlaştırma hükümlerine tabidir. Ancak yargılama neticesinde suç sabit görüldüğünde fail, bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adlî para cezası ile yaptırıma tabi tutulur. İstisnai olarak, dolandırıcılığın bir hukuki ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla işlenmesi durumunda eylem şikâyete tabidir ve kanun koyucu bu durumu daha az cezayı gerektiren özel bir nitelikli hal olarak düzenlemiştir. Bu neviden uyuşmazlıklarda görevli mahkeme Asliye Ceza Mahkemesi olup, suçun işlendiği yer mahkemesi genel yetkili mahkeme sıfatıyla yargılamayı yürütür. Diğer kurumsal alanlara girmeyen bu salt dolandırıcılık davalarında suç unsurlarının dikkatle ayrıştırılması esastır.