Makale

Çalışma hayatında sistemik mobbing, fiziksel veya sözlü tacizin ötesinde, çalışma koşullarının ve iş organizasyonunun çalışan aleyhine sistematik olarak bozulmasıyla da kendini gösterir. Özellikle operasyonel yoğunluğun yüksek olduğu sektörlerde, görev tanımlarının net olmaması ve yasal sınırları aşan sürekli fazla mesai uygulamaları, çalışanlar üzerinde yıkıcı etkiler yaratır. Bir mobbing hukuku avukatı perspektifiyle değerlendirildiğinde, işverenin yönetim hakkını kötüye kullanarak çalışanı belirsizliğe itmesi ve yasal sınırları ihlal etmesi, hukuki sorumluluk doğuran temel ihlallerden biridir. 4857 sayılı İş Kanunu çerçevesinde, çalışanın görev kapsamının sınırlandırılmaması ve iş yoğunluğu bahane edilerek dinlenme hakkının elinden alınması, işçinin fiziksel ve ruhsal bütünlüğüne yönelik açık bir saldırı niteliği taşır. Bu durum, çalışanda şiddetli tükenmişliğe yol açarak iş kazalarına zemin hazırlamakla kalmaz, aynı zamanda hukuki düzlemde haklı fesih ve tazminat süreçlerinin de temelini oluşturur.

Görev Belirsizliği ve Hukuki Sonuçları

İş ilişkisinde işçinin üstlendiği edimin sınırlarının net olarak çizilmemesi, uygulamada sıklıkla karşılaşılan bir psikolojik baskı aracıdır. Kaynaklara göre, işyerlerinde çalışanların görev tanımlarının yapılmaması, personeli bitkinlik ve ağır bir psikolojik yük ile baş başa bırakmaktadır. Çalışanların salt kendi uzmanlık alanlarına ve belirlenmiş sınırlarına odaklanması gerekirken, görev tanımları dışında iş yapmaya zorlanmaları doğrudan işçi sağlığını tehlikeye atmaktadır. İş hukuku prensipleriyle birlikte değerlendirildiğinde, sınırları belirlenmemiş bir çalışma düzeni yalnızca personelin motivasyonunu düşürmekle kalmaz; aynı zamanda yetkisiz müdahale kaynaklı bedensel yaralanmalara ve ölümlü iş kazalarına da doğrudan davetiye çıkarır. İşçiye asli görevinden bağımsız, belirsiz ve sürekli değişken işler yüklenmesi, işverenin yönetim hakkının açık bir istismarı niteliğinde olup, işçi açısından haklı nedenle fesih sebebi oluşturabilecek boyutta bir tahakküm unsurudur.

Yasal Sınırları Aşan Fazla Mesai Dayatmaları

Sistematik baskının bir diğer yaygın görünümü ise çalışanın dinlenme hakkının gasp edilmesi ve yasal sınırların çok ötesinde çalışmaya zorlanmasıdır. Mevzuatta yer alan 4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesi uyarınca, genel olarak normal çalışma süresi haftada en çok kırk beş saat olarak emredici şekilde belirlenmiştir. Tarafların anlaşması olduğu durumlarda dahi, günlük çalışma süresi 11 saati aşmamak koşuluyla sınırlandırılmıştır. Ek olarak, yasal düzenlemelere göre bir personel için uygulanabilecek yıllık fazla mesai süresi 270 saati geçemez kuralı sabittir. İş yoğunluğu, eleman eksikliği veya dönemsel hedefler bahane edilerek personele sürekli fazla mesai yaptırılması hukuka tamamen aykırıdır. Çalışanın bu denli yıpratıcı bir düzene mecbur bırakılması; kişide aşırı stres, uykusuzluk ve ağır depresyon yaratarak tükenmişlik sendromuna yol açar. İşverenin, sürekli fazla mesai gerektiren bölgelerde çalışan personel ve ekip sayısını artırma yükümlülüğü bulunmaktadır. Bu asli yükümlülüğün ihlali, çalışanı kasıtlı olarak yıpratma ve sistem dışına itme amacı taşıyan bir eylem olarak karşımıza çıkmaktadır.

Gece Çalışmalarında Süre İhlalleri ve Dinlenme Hakkı

Fazla mesai dayatmalarının gece vardiyalarına taşınması, çalışanın biyolojik ve psikolojik bütünlüğüne yönelik mevcut tehlikeyi katlayarak artırır. Çalışma hukuku esaslarına göre, gece çalışmaları 7,5 saati geçemez ve bu süre hiçbir gerekçeyle uzatılamaz. İşçilerin, fiziksel ve ruhsal sağlığını koruyabilmesi adına yirmi dört saatlik süre içerisinde kesintisiz en az 11 saat dinlendirilmesi zorunludur. Arıza, yoğunluk veya benzeri hiçbir gerekçe ile bu temel dinlenme süresi kısaltılamaz. İlgili dinlenme ve mola sürelerinin çalışana kullandırılmaması, yorgunluk ve dikkatsizlik kaynaklı olumsuzluklara doğrudan zemin hazırlar. İşverenin, yasal sınırları aşan gece çalışmalarını ve molasız mesaileri kalıcı bir işleyiş haline getirmesi, işçinin sağlığını hiçe sayan kasti bir sistemik baskı göstergesidir. Uygulamada, yasaya aykırı mesai düzenlemeleri işçinin ruh sağlığını çökerterek işyerini çekilmez hale getirmeyi amaçlayan sistematik mobbingin en somut ispat araçlarından biri olarak kabul edilmektedir.

İşveren Yükümlülükleri ve Hukuki Sınırlar

Sistemik mobbing bağlamında, görev belirsizliği ve aşırı çalıştırılma risklerine karşı işverenlerin uyması gereken temel hukuki sınırlar, işçi sağlığını koruma felsefesine dayanır. Çalışanların görev tanımlarının yapılarak çalışma alanlarının net bir şekilde sınırlandırılması ve personelin bunun dışında işlere kesinlikle zorlanmaması şarttır. Uygulamada dikkate alınması gereken emredici kanuni sınırlar şunlardır:

• Haftalık normal çalışma süresi en çok 45 saattir ve taraflar anlaşsa dahi çalışma süresi günlük 11 saati geçemez.
• Bir işçi için uygulanabilecek olan yıllık fazla mesai sınırı yasal olarak 270 saattir.
• Gece postalarında yürütülen çalışmalar 7,5 saat ile sınırlandırılmıştır.
• İşçilere yirmi dört saatlik zaman dilimi içinde mutlaka kesintisiz 11 saat dinlenme süresi verilmelidir.

Bu kanuni sınırların sistematik şekilde ihlal edilmesi, çalışanın kişiliğine ve sağlığına yönelik bir saldırı halini alır. İşverenin personel ihtiyacını karşılamak yerine işçiyi aşırı mesaiye zorlaması, yargı pratiğinde işçiye sözleşmesini derhal feshetme imkanı veren güçlü bir ihlaldir.