Makale

Teknolojinin hızla gelişmesi ve dijitalleşmenin hayatımızın her alanına nüfuz etmesi, ceza hukuku uygulamalarında da köklü değişiklikleri beraberinde getirmiştir. Klasik arama ve elkoyma tedbirlerinin yetersiz kalması sonucunda, kanun koyucu tarafından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu (CMK) madde 134 ile bilişim sistemlerine özgü koruma tedbiri düzenlenmiştir. Bu düzenleme, şüphelilerin temel hak ve özgürlüklerine yoğun bir müdahale teşkil ettiğinden, genel arama tedbirlerinden ayrılarak son derece spesifik bir kapsama oturtulmuştur. Bilişim sistemlerinin hassas yapısı, verilerin kolayca değiştirilebilir veya silinebilir olması, kanun koyucuyu dijital dünyanın gereksinimlerine uygun, özel bir hukuki rejim inşa etmeye yöneltmiştir. CMK madde 134'ün kapsamı, sadece masaüstü bilgisayarlarla sınırlı kalmayıp, günümüzün modern iletişim araçları ve veri depolama birimlerini de içine alacak şekilde yargı içtihatlarıyla genişletilmiştir. Bu makalede, bir bilişim hukuku avukatı perspektifiyle, CMK 134'ün kişi ve konu bakımından sınırları detaylıca ele alınacaktır.

CMK Madde 134'ün Kişi Bakımından Kapsamı

CMK madde 134 uyarınca düzenlenen bilgisayarlarda, bilgisayar programlarında ve kütüklerinde arama, kopyalama ve elkoyma tedbiri, kural olarak suç şüphesi altında bulunan şüpheli hakkında uygulanabilen bir usul işlemidir. Kanun metninde açıkça şüphelinin kullandığı bilgisayar ve bilgisayar programları ibaresine yer verilmiştir. Bu durum, tedbirin üçüncü kişilerin veya mağdurların mülkiyetindeki cihazlara keyfi olarak uygulanmasını yasal olarak engellemektedir. Bununla birlikte, hedef bilişim sisteminin mülkiyetinin kime ait olduğu değil, bizzat şüpheli tarafından kullanılmış olması önem arz etmektedir. Dolayısıyla, şüphelinin kiraladığı, ödünç aldığı veya bir kamu kurumunda kullandığı tahsisli bilgisayarlar da bu koruma tedbirinin sınırları dâhiline girmektedir. Kovuşturma aşamasında sanık hakkında bu tedbirin uygulanıp uygulanamayacağı ise doktrinde tartışmalı olmakla beraber, yargı kararlarında yargılamanın selametini sağlamak adına sanığın kullanımındaki cihazlara da bu hükümlerin zaman zaman tatbik edildiği görülmektedir.

Özel Statüye Sahip Kişilerde Uygulama

Kişi bakımından kapsam değerlendirilirken, avukatlar, milletvekilleri ve yargı mensupları gibi özel koruma zırhına sahip şahısların durumu da ayrıca incelenmelidir. Avukatların bürolarında veya evlerinde bulunan bilişim sistemleri üzerinde yapılacak aramalar, Avukatlık Kanunu ve CMK madde 130 hükümleriyle birlikte değerlendirilerek gerçekleştirilmek zorundadır. Bu bağlamda, avukatlara ait sistemlerdeki incelemeler mutlaka baro temsilcisi ve Cumhuriyet savcısı denetiminde icra edilmelidir. Öte yandan, yasama dokunulmazlığı bulunan milletvekillerinin bilişim sistemleri, Meclis kararı olmaksızın soruşturma işlemlerine tabi tutulamazken, istisnai ağır cezayı gerektiren suçüstü hallerinde farklı usuller işletilebilir. Hâkim ve savcılar bakımından ise, görev suçları veya kişisel suçlarına göre farklı güvenceler öngörülmüş olup, genel kural olarak ilgili Adalet Bakanlığı izni ve özel soruşturma usulleri devreye girmektedir.

Tedbirin Konu ve Cihaz Bakımından Sınırları

CMK 134'ün kanuni metninde tedbirin maddi konusu doğrudan bilgisayar, bilgisayar programları ve bilgisayar kütükleri olarak üç ana başlık altında sayılmıştır. Bilgisayar kavramı, aritmetik ve mantıksal işlemleri yürütebilen, verileri ezberinde tutup işleyebilen tüm donanımları ifade eder. Bilgisayar kütükleri ise verilerin mantıksal ve fiziksel olarak depolandığı dijital dosya dizinleri ve veri tabanlarıdır. Ancak, teknolojinin geldiği noktada bu kavramların salt lafzi olarak dar yorumlanması, temel hak ve özgürlüklerin ihlali riskini doğuracağından, yargı içtihatları ile bu yasal kapsam oldukça genişletilmiştir. Günümüzde, veri işleme ve depolama kabiliyetine sahip hemen hemen tüm modern dijital donanımlar, yasanın koruma kalkanı ve özel arama prosedürü içerisine dâhil edilmiştir. Bu genişletici yorum, bireylerin hukuki güvenliğinin tesisi açısından hayati bir öneme sahiptir.

Kapsama Dâhil Edilen Modern Bilişim Sistemleri

Yargıtay kararları ve gelişen bilişim hukuku doktrini ışığında, günümüzde CMK madde 134 kapsamında değerlendirilen ve bilgisayar ile aynı hukuki statüye tabi tutulan başlıca dijital donanım ve sistemler şunlardır:

• Akıllı Cep Telefonları: Klasik iletişim araçlarının ötesine geçerek birer mikro bilgisayar işlevi gören, gelişmiş işletim sistemi barındıran ve internete bağlanabilen akıllı mobil cihazlar.
• Taşınabilir Veri Depolama Ortamları (TVDO): Harici hard diskler, yüksek kapasiteli USB bellekler, hafıza kartları, CD ve DVD gibi dijital verileri bağımsız olarak saklayabilen her türlü fiziksel depolama aygıtları.
• Bulut Bilişim Sistemleri: Fiziksel bir donanımdan ziyade, uzak sunucularda sanal olarak şüpheliye tahsis edilmiş ve internet üzerinden erişilebilen kişisel veya kurumsal çevrimiçi veri ağları.
• Elektronik Posta Kayıtları: İletişim aşamasını tamamlayıp artık bir bilgisayar veya posta sunucusunun hafızasına kaydedilmiş olan, özel hayatın gizliliği çerçevesinde korunan e-posta kütükleri.

Genel Arama (CMK 116) ile CMK 134 Kapsamındaki Farklar

Bilişim sistemlerindeki arama ve elkoymayı, konut veya araçlarda yapılan klasik genel arama tedbirinden (CMK 116) ayıran en belirgin hukuki özellik, müdahale edilen alanın soyut ve son derece kapsamlı kişisel veriler içermesidir. Genel arama işlemi, fiziki olarak saklanan somut bir eşyanın bulunmasını hedeflerken; CMK 134 kapsamındaki tedbir doğrudan kişinin dijital hafızasına, ticari sırlarına ve mahrem yaşamına yöneliktir. Bu sebeple, kolluk kuvvetlerinin bir evde icra edilen genel arama kararına dayanarak evdeki bilgisayarlara el koyması veya cihaz içeriğini incelemesi kesinlikle hukuka aykırı delil niteliği doğurur. Bilişim cihazları için genel hükümler değil, münhasıran CMK 134 dâhilinde alınmış spesifik bir hâkim kararı yasal zorunluluktur. İşlevi itibarıyla dijital veri taşıyan her tür materyal, yasal dayanağın doğru kurulması adına bu sıkı şekil şartlarına tabidir.