Makale

Geleneksel hukuk sistemlerinde hak ve borçlara sahip olabilme yeteneği, yani hukuki kişilik statüsü, yalnızca biyolojik bir varlık olan insanlara ve belirli bir amacı gerçekleştirmek üzere bir araya gelmiş kişi veya mal topluluklarına tanınmıştır. Ancak günümüzde, makine öğrenmesi ve derin öğrenme gibi teknolojiler sayesinde kendi kendine kararlar alabilen, dış müdahaleye ihtiyaç duymadan hareket edebilen otonom yapay zeka sistemleri hayatımızın ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. Bu otonom varlıkların kapasitelerinin insan zekasını taklit etme ve hatta aşma potansiyeli taşıması, onların hukuk nezdinde yalnızca mülkiyete konu basit bir eşya olarak değerlendirilmelerinin yetersiz kalacağını göstermektedir. Dolayısıyla, bu sistemlerin kendi eylemleri neticesinde hak sahibi olabilmesi ve borç altına girebilmesi için medeni hukuk düzleminde yeni bir kişilik statüsünün belirlenmesi kaçınılmaz bir hukuki ve sosyolojik ihtiyaç olarak karşımıza çıkmaktadır.

Yapay Zekaya Kişilik Tanınmasını Reddeden Yaklaşımlar

Yapay zekaya bir kişilik statüsü tanınmasını reddeden görüşler, temelde insan merkezli yaklaşım ve ahlaki kişilik felsefesine dayanmaktadır. Bu yaklaşıma göre, hukuki bağlamda hak ve borçlara ehil olabilmek için özgür irade, bilinç, öz farkındalık ve ahlaki değerler gibi tamamen insana özgü niteliklerin bulunması zorunludur. Yapay zeka, ne kadar gelişmiş olursa olsun nihayetinde algoritmik değerlere dayalı olarak veriyi işleyen ve insan eliyle programlanan sentetik bir mekanizmadır. Bu görüşü savunan hukukçular, yapay zekanın hukukun bir süjesi değil, yalnızca uyuşmazlığın konusu olan bir eşya olarak kalması gerektiğini ileri sürer. Buna göre, otonom varlıkların faaliyetlerinden dolayı bizzat kendilerine değil, onları üreten, programlayan veya kullanan gerçek kişilere sorumluluk yüklenmesi hukuki belirlilik ilkeleri açısından en rasyonel yoldur.

Hukuki Kişiliği Kabul Eden Görüşler ve Yeni Kişilik Modelleri

Teknolojinin geldiği nokta, yapay zekanın basit bir araçtan ziyade bağımsız kararlar alabilen otonom bir aktör konumuna evrildiğini açıkça kanıtlamaktadır. Bu nedenle, hukuki güvenlik ve şeffaflık ilkelerinin temini adına, söz konusu teknolojik varlıklara uygun bir statü tanınması gerektiğini savunan yenilikçi teoriler geliştirilmiştir. Klasik medeni hukuk doktrinlerindeki biyolojik insanı merkeze alan gerçek kişi ve sadece belirli bir amacı gerçekleştirmeye odaklı tüzel kişi ayrımları, bu yeni nesil akıllı varlıkları karşılamada yetersiz kalmaktadır. Bu açığı kapatmak amacıyla, makine öğrenmesi yeteneklerine uygun şekilde özgün yapılarına hizmet edecek yepyeni kişilik modelleri önerilmektedir:

• Elektronik Kişilik: Avrupa Parlamentosu'nun 2017 tarihli kararlarında da vurgulanan bu modele göre, otonom robotlar resmi bir yapay zeka siciline kaydedilerek kendi eylemlerinden sorumlu yasal bir statü kazanmalı ve zararların tazmini için özel bir elektronik kişilik fonu oluşturulmalıdır.
• Tüzel Kişi Benzeri Kişilik: Şirketler veya vakıflar gibi, yapay zekanın da belirli ve sürekli bir amaca özgülenerek, kendisine tanınan görev sahası ve amacıyla sınırlı bir hak ve fiil ehliyetine sahip olabileceğini öngörür.
• Sınırlı Amaçlı Kişilik: Roma Hukukundaki peculium kavramına benzetilen bu model, yapay zekaya yalnızca faaliyet gösterdiği ve fayda sağladığı belirli teknik alanlarla kısıtlı olarak hak ve borç ehliyeti tanınmasını ifade eder.

Disiplinler Arası Bir Regülasyon İhtiyacı

Bilişim çağı olarak adlandırılan günümüzde, gelişmiş yapay zeka sistemlerinin toplumsal yaşama entegrasyonu, mevcut hukuki statü eksikliğinin bir an önce giderilmesini zorunlu kılmaktadır. Sadece bir eşya olarak görülemeyecek kadar karmaşık olan bu varlıkların hukuki kişiliğinin belirlenmesi, sadece bir hukuk politikası değil, aynı zamanda disiplinler arası sosyolojik ve felsefi bir karardır. Hukuki geçiş sürecinde bu akıllı varlıkların medeni kanun kapsamında özel bir kıymetli taşınır olarak konumlandırılması pratik ve geçici bir çözüm sunsa da, nihai ve kalıcı olarak kendine has (sui generis) üçüncü bir tür kişiliğin, örneğin elektronik kişiliğin ihdas edilmesi en pragmatist yaklaşımdır. Bu yasama sürecinde salt yasaklayıcı ve teknolojik gelişimi durdurucu bir tutum yerine, insan haklarını güvence altına alan, potansiyel riskleri minimize eden ve hukuki sorumluluğun sınırlarını net bir şekilde çizen kapsamlı bir kodifikasyon sürecinin başlatılması modern hukuk sistemlerinin en temel görevlerinden biri haline gelmiştir.