Makale

Bilişim teknolojilerinde yaşanan hızlı gelişmeler, insan hayatını kolaylaştırmanın yanı sıra hukuki alanda da yepyeni kavramların tartışılmasına zemin hazırlamıştır. Bu kavramların en önemlilerinden biri şüphesiz ki kişisel veri kavramıdır. Modern hukuk düzenlerinde, bireyin toplum içindeki statüsünü ve varoluşunu temsil eden her türlü bilgi, hukuki koruma kalkanı altına alınmıştır. Günümüzde veri, dijital dünyanın yeni para birimi ve en kıymetli hazinesi olarak nitelendirilmektedir. Bireylere ait kimlik bilgilerinden, IP adreslerine, fiziksel özelliklerden genetik kayıtlara kadar geniş bir yelpazeyi kapsayan bu verilerin korunması, doğrudan doğruya insan onuru ve özel hayatın gizliliği ile bağlantılıdır. Hukuk sistemimiz, kişisel verileri sadece basit birer bilgi yığını olarak görmemekte; aksine bu verileri bireyin kişilik hakkının ayrılmaz bir parçası olarak kabul etmektedir. Bu bağlamda kişisel verilerin ne anlama geldiğinin, temel unsurlarının, hukuki niteliğinin ve bu veriler üzerindeki hakların doğru bir şekilde tespit edilmesi büyük bir hukuki önem taşımaktadır.

Kişisel Veri Kavramı ve Temel Unsurları

İlgili mevzuat uyarınca kişisel veri, kimliği belirli veya belirlenebilir gerçek kişiye ilişkin her türlü bilgi olarak tanımlanmaktadır. Bir bilginin kişisel veri sayılabilmesi için temelde üç ana unsurun bir araya gelmesi gerekmektedir. Bunlar; verinin bir bilgi içermesi, bu bilginin belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait olması ve nihayetinde verinin doğrudan doğruya söz konusu kişiye ilişkin olmasıdır. Örneğin, yalnızca bir yaş bilgisi tek başına kişisel veri niteliği taşımazken, belirli bir konumda bulunan ve ayırt edici özellikleri bilinen bir kişiye atfedilen yaş bilgisi, o kişiyi belirlenebilir kıldığı için kişisel veri statüsü kazanır. Yargıtay ve Anayasa Mahkemesi kararlarında da vurgulandığı üzere, yalnızca ad ve soyad gibi kimliği gösteren bilgiler değil; motorlu taşıt plakası, telefon numarası, parmak izi, ses kayıtları ve kişilerin hobileri gibi dolaylı yoldan kimliği açığa çıkaran tüm bilgiler kişisel veri şemsiyesi altında değerlendirilmektedir.

Özel Nitelikli (Hassas) Kişisel Veriler

Bazı kişisel veriler, doğaları gereği bireylerin temel hak ve özgürlükleri ile çok daha sıkı bir bağ içerisindedir ve ifşa edilmeleri halinde ayrımcılığa ya da daha büyük mağduriyetlere yol açma riski taşırlar. Bu tür veriler hukukumuzda özel nitelikli kişisel veri veya hassas veri olarak isimlendirilir ve çok daha sıkı koruma rejimlerine tabi tutulurlar. Kanun koyucu, mevzuatta hangi verilerin özel nitelikli olduğunu sınırlı sayım ilkesi ile tek tek belirlemiştir. Bu kapsamda korunan veriler şunlardır:

• Kişilerin ırkı ve etnik kökeni
• Siyasi düşüncesi, felsefi inancı ve dini inançları
• Kılık ve kıyafeti
• Dernek, vakıf ya da sendika üyeliği
• Sağlığı ve cinsel hayatı
• Ceza mahkumiyeti ve güvenlik tedbirleri
• Biyometrik ve genetik veriler

Bu sayılanlar dışındaki hiçbir bilgi, yorum yoluyla özel nitelikli veri kapsamına dâhil edilemez. Bu verilerin işlenmesi, kişilerin ayrımcılığa maruz kalmasını engellemek adına çok istisnai haller dışında yasaklanmıştır.

Kişisel Verilerin Hukuki Niteliği

Hukuk doktrininde kişisel verilerin hukuki niteliği konusunda farklı teoriler öne sürülmüştür. Bu teorilerden ilki olan ekonomik hak yaklaşımı, veriyi günümüzün yeni sermayesi olarak görmekte ve onu mülkiyet ya da fikri mülkiyet hakkı ekseninde değerlendirmektedir. Bu görüşü savunanlar, kişilerin kendi verileri üzerinde bir mülkiyet hakkı bulunduğunu ve diledikleri takdirde bu verileri satabileceklerini iddia ederler. Ancak bu teori, kişisel verilerin insanın doğuştan gelen bir parçası olduğu gerçeğini göz ardı ettiği ve verileri ticari bir meta haline getirdiği için ağır eleştirilere maruz kalmıştır. Fikri mülkiyet benzetmesi de, verinin kişinin çabasıyla üretilen bir eser değil, doğrudan varoluşunun bir neticesi olması sebebiyle reddedilmiştir. Günümüzde Avrupa Birliği müktesebatında ve Türk hukukunda kabul gören asıl yaklaşım ise insan hakkı görüşüdür. Bu yaklaşıma göre kişisel veri, mülkiyetin değil, bireyin kişilik hakkının ve insan onurunun ayrılmaz bir yansımasıdır.

Anayasal Güvence ve Kişilik Hakkı Bağlantısı

Türk hukuk sisteminde kişisel verilerin korunması, negatif statü haklarından olan özel hayatın gizliliği prensibine dayanır ve temel bir insan hakkı olarak kabul edilir. Gerçekleştirilen anayasa değişikliği ile Anayasamızın ilgili maddesine eklenen fıkra sayesinde, herkesin kendisiyle ilgili kişisel verilerin korunmasını isteme hakkı açık bir anayasal güvenceye kavuşmuştur. Kişilik hakkı, bireyin toplum içindeki saygınlığını ve kişiliğini serbestçe geliştirmesini sağlayan, devredilemeyen, haczedilemeyen ve mirasçılara geçmeyen mutlak bir haktır. Kişisel verilerin hukuka aykırı şekilde işlenmesi, bireyin kendi geleceğini belirleme hakkını ve özerkliğini zedeleyeceği için doğrudan insan onuruna yapılmış bir saldırı niteliği taşır. Dolayısıyla, kişisel verilerin korunması hukuku, idari ve teknik tedbirlerin ötesinde, kişinin maddi ve manevi bütünlüğünü güvence altına almayı hedefleyen bir disiplindir.

Kişisel Veriler Kapsamında Bireysel Haklar

Bireylerin kişisel verileri üzerinde sahip olduğu haklar sadece verilerin gizli tutulmasını istemekten ibaret değildir. Anayasamız ve yasal mevzuatımız bireylere, verilerinin geleceğini bizzat tayin etme iktidarı sunmaktadır. Bu bağlamda, kişilerin kendi verileri hakkında bilgilendirilme, verilerine erişme, eksik veya yanlış işlenen verilerin düzeltilmesini talep etme ve verilerin hukuka uygun amaçlar doğrultusunda kullanılıp kullanılmadığını öğrenme gibi çok temel hakları bulunmaktadır. Bu hakların en güçlü yansımalarından biri bilgi edinme hakkıdır. Bilgi edinme hakkı sayesinde bireyler, kendileri hakkındaki verilerin hangi mekanizmalarca ne şekilde işlendiğini sorgulayarak şeffaflığı sağlarlar. Ayrıca, bu hakların kullanımı esnasında bireylerin düşünceyi açıklama ve ifade özgürlüğü de güvence altındadır. Birey, kendi verilerini ne ölçüde açıklayacağına ya da sır olarak saklayacağına bizzat kendisi karar verir ve özgür iradesine hiçbir şekilde dışarıdan müdahale edilemez.

AYM Perspektifiyle)">AYM Perspektifiyle)">Unutulma Hakkı

Bireysel haklar bağlamında son yıllarda en çok tartışılan kavramlardan biri şüphesiz unutulma hakkıdır. Avrupa Birliği Adalet Divanı'nın verdiği emsal kararlarla evrensel hukuk literatürüne yerleşen bu hak, bireyin dijital hafızada yer alan ve artık güncelliğini veya gerekliliğini yitirmiş kişisel verilerinin silinmesini talep edebilmesi anlamına gelir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararlarında da istikrar kazandığı üzere AYM Perspektifiyle)">AYM Perspektifiyle)">unutulma hakkı, üstün bir kamu yararı bulunmadığı sürece kişinin geçmişte yaşadığı olumsuz olayların internet arama motorlarından veya sosyal mecralardan temizlenmesini sağlayarak bireye hayatında yeni bir sayfa açma imkânı sunar. Bu hakkın temeli, kişinin geçmişinin prangalarından kurtularak geleceğini serbestçe planlayabilmesine ve şeref ve itibarının korunmasına dayanır. AYM Perspektifiyle)">AYM Perspektifiyle)">Unutulma hakkı sayesinde birey, dijital dünyadaki verileri üzerinde mutlak bir tasarruf yetkisi kullanarak kişilik haklarına yönelik potansiyel ihlalleri engelleme yetkisine sahip olmaktadır.